Marco Ophof en de wereld.

Zes

marcoophof — Fri, 04 Jun 2010 10:07:27 +0000

En dan heb je er vijf gedaan. De eerste drie best soepel, niet licht, maar gestaag stijgend. Bij de vierde werd het zwaar. Weer dat pittige begin, van bocht 21 naar 16. En die stroperige laatste drie bochten. Een kloteberg, zoals Boogerd terecht zei tijdens de clinic op woensdag. Na de vierde iets langer herstel, mijn rug zat vast, kleine massage. Op naar de vijfde. Eerste protesten van het lijf. Een bonkend hoofd. We zijn er bijna, nog maar één klim hierna…

Korte stop, tijdschema is strak, voor 18.00 moeten we aan de klim begonnen zijn. Krijg een zak chips in mijn handen gedrukt, heerlijk, zout, zout, zout.

17.52 start. Nog 21 bochten. Aftellen.

Bocht 16. Benen nog sterk, wel zwaar.

Op naar bocht 8. Geen gedachten meer, alleen maar rustig trappen. Rustig trappen…

En toen pas echt het besef. Waarom ik hier fiets, met een lijf dat nu ook zijn grenzen laat zien. Maar met een geloof, dat ik het kan.

Geloven in dat het kan, zo belangrijk. Voor een ieder, maar zeker voor diegenen die met de wanhoop van een onzekere toekomst zijn geconfronteerd. Door de oneerlijke ziekte.

Bocht 4. Het dorp al in zicht, blokken van wintersportappartementen. Nu een prachtig gezicht.

Nu besef ik dat ik al een tijdje wakker ben. Ik kijk op mijn fietscomputer, zit nu elf uur op de fiets. Om drie uur opgestaan, nu zestien uur later. Bizar. Meer dan 150km op de teller.

Bocht 1. De laatste, we draaien op naar het oude centrum van Alpe d’Huez. De laatste klim. En dan doorfietsen naar de finish die nu voorbij het dorp ligt, 800m verder dan vorig jaar.

Nog steeds dezelfde mensen langs de kant, nog steeds zo enthousiast, nieuwe energie.

En terwijl er muziek klinkt, er mensen zingen, dansen en huilen, voel ik een grote dankbaarheid. Dat ik iets van mijzelf heb kunnen geven hier.

Zes keer de kloteberg, in strijd tegen een kloteziekte.

Met tranen over mijn wangen kom ik over de finish….

Verstuurd vanaf mijn iPhone

Vijf minuten.

marcoophof — Tue, 25 May 2010 13:25:59 +0000

Prettige spanning. Echt zin in de klim. 126 bochten. 5 minuten gemiddeld per bocht, mijn iPhone vul ik dus met ‘5 minute songs‘…. (mocht je nog tips hebben…. )

Ja, ik ben er klaar voor. Na 1.500 fietskilometers vertrouw ik mijn benen, mijn fiets en mijn geest. Leuke tochten gereden. Een koude Steven Rooks Classic, een winderige Veenendaal-Veenendaal, een snelle Toerversie van de Giro in Utrecht en een warme Klimmen-Banneux-Klimmen. Afgelopen zondag erg genoten van Het Rijk van Nijmegen, heerlijk geklommen op de Oude Holleweg van Beek naar Berg en Dal.

Deze week elke avond een klein rondje, om de benen soepel te houden. En zaterdag met fietsmaatje Jaap nog een keer naar het Kopje van Bloemendaal….

En De Alp. De Alp laat ik zo lang mogelijk rusten. Misschien wel tot 3 juni. In de omgeving is er namelijk zoveel moois te klimmen. De Col de la Croix-de-Fer of de Galibier.

5 minuten per bocht. 126 liedjes. 12 cd’s. Valt best mee….

En opgeven is sowieso geen optie.

Cheers!

Alpe d’Amerong.

marcoophof — Mon, 29 Mar 2010 12:27:33 +0000

Nu is de kop eraf. Mag ook wel, want op 25 april word ik geacht 180 hobbelige kilometers af te leggen in Zuid-Limburg en de Ardennen. Maar gisteren dus, vanaf Utrecht over de prachtige Utrechtse Heuvelrug naar de ‘top’, de Alpe d’Amerong – in de volksmond ook wel de Amerongse Berg genoemd.

Heel eerlijk. De 78 kilometers van gistermiddag zijn wel lichtelijk voelbaar in mijn onderstel. Maar geruststellend de gedachte dat ik zin had om ‘de berg’ nog een paar keer te doen. En ook dat Jaap en ik op een aantal stukken lange tijd rond 35 km/h vasthielden, zonder schrikbarende gevolgen.

Ook het eten onderweg geoefend. Ofwel, hoe eet ik een mueslireep terwijl ik stevig doorfiets? (lees: doorhijg)

Nu snel de eerste duizend kilometers maken, als het kan nog voor 25 april….

(en als je wilt, steun me voor mijn 6x Alpe d’Huez, in strijd tegen de Oneerlijke Ziekte!)

Maak kennis met Santos.

marcoophof — Mon, 15 Mar 2010 10:19:35 +0000

Kijk, dit is Santos. Mijn belangrijkste wapen in de strijd, als ik straks met vastberadenheid op de Franse alp naar boven stijg. Santos heb ik zaterdag uit zijn stal gehaald, een zwart glimmende vacht, verse hoeven. En gisteren de eerste meters, meteen in galop. Heerlijk lichtvoetig, soepel en precies sturend. Uit enthousiasme heb ik me meteen ingeschreven voor de toerversie van de Giro d’Italia die dit jaar in Utrecht begint (8 mei 2010).

Verder op het programma staat 180 kilometer heuvelachtig fietsen van Klimmen (Limburg) naar Banneux (Ardennen) en weer terug naar Klimmen… Volgens de organisatie is de tocht mooi, uitdagend en rustig….helemaal mijn ding dus!

Ok. Het gaat nu dus echt beginnen. En qua sponsoring ben ik er nog lang niet. Het streefbedrag van 7.000 euro wil ik zeker gaan halen, dus…..sponsor me, en strijd mee tegen de Oneerlijke Ziekte! Dank je wel!

Tot snel, Marco

Als hij kon toveren….

marcoophof — Mon, 22 Feb 2010 11:22:29 +0000

‘Wat wil jij later worden, als je groot bent?’
Dromend kijkt Anton naar de juf. Gebiologeerd door haar altijd stralende ogen, en haar verfijnde frisheid. Anton weet nog niet dat de onbestemde stroming door zijn lijf de eerste contouren van zijn mannelijkheid zijn. Hele lichte contouren, dat zeker.
‘Anton?’
De juf komt langzaam aangelopen, om Anton wakker te schudden. Dat doet ze vaker, soms ook heel onverwachts. Dan gaat ze achter hem staan en knijpt ze hem in zijn nek. Anton begrijpt nog steeds niet precies waarom dat zo fijn voelt. Maar het is wel zo.
‘Anton, vertel, wat wil jij later worden?’
Anton lacht en bibbert van geluk door de kietelende handen van de juf die nu gretig in zijn nek grijpen.
‘Tovenaar’ zegt Anton met hese stem, naar boven kijkend in de omgedraaide ogen van juf Anna.
De klas lacht. Anton schrikt van zijn eigen eerlijkheid.
‘En wat ga je dan toveren Anton?’
Nu is het stil, muisstil. Ogen van de klas op Anton en juf Anna, haar handen nog in de nek van Anton, versteend.
‘Dan tover ik u in een prinses, en mijzelf in een prins. En dan neem ik u mee naar mijn kasteel.’
De klas lacht. Juf Anna lacht mee, omdat ze niet weet wat ze anders zou moeten doen.

Anton kijkt in haar prachtige ogen, en droomt weg naar het land van de Tovenaars….

Elfstedentocht

marcoophof — Sat, 16 Jan 2010 11:06:57 +0000

Vandaag, eerste training Elfstedentocht. Botshol. Sneeuwijs, pukkelijs, waterijs, windwakkenijs. Leuk!

Verstuurd vanaf mijn iPhone

Een ode aan het leven en de liefde.

marcoophof — Fri, 15 Jan 2010 12:07:22 +0000

De wanhoop in haar stem, in haar woorden. Het galmt nog steeds door mijn lijf. Een paar jaar geleden werd ze voor het eerst getroffen, verrast ook. Een epileptische aanval die veel te lang duurde, zodat ze haar beide armen brak. Een oorzaak, een sluipmoordenaar, een onverslaanbare hersentumor. Een eerste poging om te winnen leek te lukken, maar de sluipmoordenaar leefde nog. Afgelopen jaar vocht hij weer, en zij vocht terug. En dat zal ze blijven doen, met opgeheven hoofd, en met een positief hart. En graag strijd ik met haar mee.

Op 3 juni 2010 zal ik in totaal 6366 meter stijgen, en ook weer 6366 meter dalen. Uit naam van de strijd tegen de oneerlijke ziekte, en in het bijzonder tegen de boze en onvermoeibare sluipmoordenaar, tegen hersentumoren. Omdat het tijd wordt dat er in Nederland meer en beter onderzoek naar hersentumoren wordt uitgevoerd. De hoogste tijd. Want 1500 Nederlanders die jaarlijks aan hersentumoren sterven, dat is echt teveel!

Ofwel. Een ode aan het leven en de liefde. Voor een ieder die door de oneerlijke ziekte wordt getroffen. En voor de twee belangrijkste vrouwen in mijn leven, die ondanks alles met vreugde, warmte en positiviteit in het leven blijven staan.

Dank je wel voor je steun!

Dank je wel.
Marco

Een heerlijk gevoel.

marcoophof — Tue, 12 Jan 2010 14:40:40 +0000

Als mensen genieten van een van je foto’s.

Bijvoorbeeld, deze foto, ik heb ‘m de naam ‘Fighting the Lake‘ meegegeven….

Gedachten. Ja, ik ga een mooi fotoboek maken van mijn reis. En achter elke foto een verhaal, een gedachte, een gevoel, een droom.

Een bootje.

marcoophof — Mon, 11 Jan 2010 20:00:12 +0000

Heel blij met deze foto. Weer, het meer. Rawa Pening. En een verlaten bootje, sporen van een simpel doch gelukkig leven.

Wachten op de volgende vangst...

Nu een warme douche. De kou hier blijft in mijn botten hangen….

En dromen over mijn fijne terras, Ubud, Bali.

Mijn terras in het paradijs...

Welterusten….

Nagenieten deel 1. Borobudur.

marcoophof — Mon, 11 Jan 2010 18:31:00 +0000

Eerste werkdag. Van het lieve losse leven, terug naar de calvinistische structuur en een opgeruimd bureau. Een volgend temperatuurverschil. Warmte door lieve collega’s, dat wel.

Nu thuis, uitbuiken na andijviestampot. En weer even nagenieten, drie foto’s van Borobudur. Welke vind jij het mooist?

Meditatie in de wolken.

Het geluid van de zon.

Laten we dansen...